Doe normaal, dan doe je al gek genoeg!

 

Stel je voor: De maatschappij als een bonte verzameling van stemmen, kleuren en personen. Het klinkt als een utopisch beeld, maar het is de alledaagse realiteit. Dat moet gevierd worden!

Want niet iedereen is even zichtbaar en niet iedere stem wordt even hard en vaak gehoord.

Fotograaf Daisy Roefs, gemeente Helmond en diverse partijen werken daarom samen aan een project waarin diversiteit wordt omarmd en gevierd.

Kritiek op vluchtelingen, regenboogvlaggen die in brand gestoken worden en moslims die worden belaagd. Sommige groepen mensen liggen constant onder vuur en er is veel onbegrip voor mensen die zich ‘anders’ uiten.

“Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg”, lijkt het motto van Nederland. Door dit telkens te herhalen sluit je ontzettend veel mensen buiten. Want wat is normaal eigenlijk?

Het (interdisciplinaire) project, ondersteund door de gemeente Helmond, richt zich daarom op verschillende identiteiten en de vrijheid om jezelf op authentieke wijze te uiten. Respect ontstaat door ontmoeting en gesprekken. Door het organiseren van verschillende activiteiten wordt er aandacht geschonken aan deze belangrijke thema’s, waarbij sociale hokjes stukje bij beetje worden afgebroken.

Op deze manier hoopt Roefs bij te dragen aan een maatschappij waarin iedereen zichzelf durft te uiten, maar bovenal te vieren. Want met elkaar samenleven wordt een stuk leuker met meer respect en inclusiviteit. Zoals die andere bekende zin luidt: De maatschappij dat ben jij! En jij, en jij daar en ja óók jij!

Thuis: Het herdefiniëren van vertrouwdheid na vlucht

Het concept van thuis neemt een nieuwe betekenis aan wanneer je gedwongen wordt te vluchten uit je thuisland. In een onbekende omgeving vervaagt het vertrouwde en moeten vluchtelingen op zoek naar een nieuwe invulling van thuis. Wat blijft belangrijk te midden van verlies en onzekerheid? Hoe creëer je een thuis wanneer al je herinneringen en familie zijn weggevallen?

Sociale hokjes: Waarom passen we er niet allemaal in?

In mijn interviews heb ik gepraat over hoe mensen denken over sociale hokjes. Veel mensen voelen zich beperkt door deze normen.

Maar waarom hebben we ze eigenlijk? Mensen die er niet in passen, voelen zich vaak anders en doen alsof ze zijn zoals anderen verwachten. Ik vind het belangrijk dat we ruimte maken voor ieders eigenheid.

Daarom denk ik na over manieren om deze hokjes te doorbreken. Ik wil dat iedereen de vrijheid heeft om zichzelf te zijn, zonder dat anderen daarover oordelen.

Verwarde realiteit

Mentale gezondheid kent vele gezichten: soms de helderste ster aan de hemel, andere keren een onvoorspelbare donderwolk. Van momenten van ongekende euforie tot het duister van een plotselinge psychose; een complexe dans van geest en emoties.”

“In een wereld waarin stress en druk steeds meer de norm lijken te worden, rijst de vraag: waarom komen problemen met mentale gezondheid zo frequent voor? Is het de snelheid van het moderne leven, de druk om perfectie na te streven, of iets anders dat onze geestelijke balans uitdaagt?”

“Mentale gezondheid is als een symfonie, met zijn prachtige harmonieën en soms verwarrende dissonanten. Het doorgronden van de complexiteit ervan opent de deuren naar begrip en empathie, terwijl we samen streven naar een wereld waarin mentale gezondheid niet langer een taboe is, maar een gesprek dat we allemaal durven aan te gaan

De stille schreeuw

Verslaving is een schaduw die vaak ingezien blijft, weerspiegeld in meer facetten van het leven dan we ons vaak realiseren.. Het reikt verder dan de gebruikelijke beelden van alcohol en drugs; het kan sluimeren in de uren die we besteden aan onze telefoons, het verlangen naar een euforisch gevoel, of het niet kunnen weerstaan van een verslavend koopgedrag.

Soms begint het onschuldig, als een keuze, een manier om te ontspannen of gewoon omdat iemand het doet. Maar al snel kan het zich als een web om ons heen sluiten, weigerend los te laten. Het ‘ik kan makkelijk stoppen’ wordt een mantra, terwijl we onbewust onze ogen sluiten voor de realiteit.

De druk van de groep, de angst om anders te zijn, kan ons vasthouden in een cyclus van verslaving. De ontkenning vermomt zichzelf als ‘het kan altijd erger’ of ‘ik heb het onder controle’. Maar ondertussen brokkelt onze wereld langzaam af, terwijl we machteloos toekijken, gevangen in de greep van iets wat ons steeds kleiner maakt. Het is belangrijk dat we deze gesprekken voeren.

We moeten leren om de tekenen te herkennen, ik ruimte te creëren voor openheid en begrip. Alleen dan kan ze juiste hulp geboden worden en degene die worstelen met verslaving een weg bieden naar herstel..

Benieuwd naar alle verhalen?

Stap in de wereld van echte verhalen en diepgaande gesprekken. Ontdek de menselijke ervaring in al haar nuances. Luister naar inspirerende verhalen, onthullende inzichten en hartverwarmende momenten. Dompel jezelf onder in de stemmen van degenen die hun verhalen delen, hun worstelingen overwinnen en hun triomfen vieren. Klik hier om naar de interviews te luisteren en laat je inspireren door de kracht van authenticiteit en openheid.